നീ

നീ

വിരഹത്തെക്കുറിച്ച്

പറഞ്ഞപ്പോഴോക്കെയും 

പ്രണയം കൊണ്ട് 

നീയത് തണുപ്പിച്ചു 

പ്രണയത്തെ ക്കുറിച്ച് 

പറഞ്ഞപ്പോഴോക്കെയും 

വിരഹം കൊണ്ട് 

നീയത് തിളപ്പിച്ചു 

നീയെന്ന മോഹം

ഒരു നേര്‍ത്ത മഴയുടെ കുളിരിനോടൊപ്പം നീ

കനവിലേക്കിന്നലെ വന്നിരുന്നു 

ഒരു മഞ്ഞു പുഷ്പം പോല്‍ തരളിതയായെന്റെ

കരളില്‍ക്കവിതയായ് വിരിഞ്ഞിരുന്നു  

ഒരു നിലാപ്പക്ഷി പോല്‍ ചിറകു വിടര്‍ത്തി നീ 

ജാലക വാതില്‍ക്കല്‍ പറന്നിരുന്നു

ഒരു പൂവിതളുപോല്‍ സൗരഭ്യം തൂകി നീ 

ഇരുളിലെപ്പോഴും ജ്വലിച്ചിരുന്നു

ഒരു പാട്ടിന്നീണമായ് മൌനത്തിന്‍ വഴിയില്‍ 

പുലരുവോളം നീ കൂട്ടിരുന്നു 

കത്തുന്ന മോഹത്താല്‍ കണ്ണുതുറന്നപ്പോ-

ളൊരു വാക്കുപറയാതെ നീ പോയതെങ്ങോ....

പുളിയച്ചാര്‍

കരി പിടിച്ച 

ഓര്‍മകള്‍

കണ്ണീരിന്റെ മധുരവും

വിയര്‍പ്പിന്റെ പുളിയും 

ചേര്‍ത്ത്

മഴ നനഞ്ഞ 

സ്ലേറ്റില്‍,

ചൊറി പിടിച്ച 

കൈകള്‍ കൊണ്ട് 

കുഴച്ചെടുത്ത്

പയ്കറ്റിലാക്കി

തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു, 

കേശവേട്ടന്റെ 

പീടികയില്‍. 

അഞ്ചു പൈസക്കായി 

കോന്തലയിലേക്ക്  നീണ്ട 

വലതു കൈ 

ബെല്‍റ്റിനു പുറത്തെ 

മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ത്തട്ടി 

ഇരുപതൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലേക്ക് 

തെറിച്ചു വീണു. 

പ്രതീക്ഷ

പ്രിയേ , 

മൌനത്തിന്റെ 

മുറിവുകളൊക്കെയും 

മിഴിനീരു കൊണ്ട് 

കഴുകിക്കളയാമെന്നായിരുന്നു

എന്റെ പ്രതീക്ഷ

വിരഹത്തിന്റെ 

വേദനകളൊക്കെയും 

കാലം കൊണ്ട് 

മായ്ച്ചു കളയാമെന്നായിരുന്നു 

എന്റെ പ്രതീക്ഷ

ഓര്‍മയുടെ 

കനലുകളൊക്കെയും

മറവി കൊണ്ട് 

കെടുത്തിക്കളയാമെന്നായിരുന്നു

എന്റെ പ്രതീക്ഷ   

നീയും നിലാവും

പ്രിയപ്പെട്ടവളേ

നീയും നിലാവും

ഒരമ്മയ്ക്ക് പിറന്നതായിരിക്കണം

അല്ലെങ്കില്‍ 

ഇത്രയേറെ വെളിച്ചം പരത്താന്‍ 

നിനക്കാവുമായിരുന്നില്ലല്ലോ 

നീയും നിലാവും 

ഒരേ വള്ളിയിലെ പൂക്കളായിരുന്നിരിക്കണം

അല്ലെങ്കില്‍ 

നീ വിടരുമ്പോള്‍ 

മുല്ലപ്പൂവിന്റെ 

സൌരഭം നിറയുമായിരുന്നില്ലല്ലോ

നീയും നിലാവും 

ഒരേ പാട്ടിന്റെ വരികളായിരിക്കണം

അല്ലെങ്കില്‍ 

നീ പിരിയുമ്പോള്‍ 

ഒരേയീണം

മൂളു മായിരുന്നില്ലല്ലോ 

നീയും നിലാവും 

ഒരേ പൂവിന്റെ 

ഇതളുകളായിരുന്നിരിക്കണം  

അല്ലെങ്കില്‍

ഇത്ര വേഗത്തില്‍

വാടിവീഴുമായിരുന്നില്ലല്ലോ

നീയും നിലാവും

ഒരേ വഴിക്കായിരിക്കണം

പോയി മറഞ്ഞത്

അല്ലെങ്കില്‍

പൌര്‍ണമി രാവിലും

എന്റെയുള്ളില്‍

ഇരുട്ട് പരക്കുമായിരുന്നില്ലല്ലോ

പ്രിയപ്പെട്ടവളേ

നീയും നിലാവും

ഒന്നു തന്നെയായിരിക്കണം

അല്ലെങ്കിലിത്രമാത്രം

ഞാന്‍

പ്രണയിക്കുമായിരുന്നില്ലല്ലോ

വേനല്‍ മഴയോട്

1.

വിളക്ക് കെടുത്തി
ജാലകപ്പുറത്തോളം വന്ന്
കൊതിപ്പിച്ചിട്ട്‌
നീ പൊയ്ക്കളയും.
നിനക്കറിയില്ലല്ലോ,
നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ
ഊഷരതയും കാത്ത്
ഉള്ളിലൊരാള്‍
വേനല്ക്കനലില്‍
ഉരുകിതീരുന്നുണ്ടെന്ന്....

2.

കാറ്റു കൊണ്ട്
നിനക്കെന്നെ വീഴ്ത്താനാവില്ല,
ഉള്ളിലിങ്ങനെ
കൊടുങ്കാറ്റുയരുമ്പോള്‍

മിന്നല്‍ കൊണ്ട്
നിനക്കെന്നെ കത്തിക്കാനാവില്ല
ഉള്ളിലിങ്ങനെ
കനലെരിയുമ്പോള്‍

ഇടി കൊണ്ട്
നിനക്കെന്നെ ഭയപ്പെടുതാനാവില്ല
ദിഗന്തങ്ങള്‍ പൊട്ടുമാറ്
ഹൃദയമിങ്ങനെ മിടിക്കുമ്പോള്‍

മഴനീരുകൊണ്ട്
നിനക്കെന്നെ നനയ്ക്കാനാവില്ല
മിഴിനീരിനാല്‍
ഞാനൊരു പ്രളയമായിരിക്കുമ്പോള്‍... 

വേനല്‍ മഴ

കത്തിയെരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന 

ചില പകലുകളില്‍ 

മുന്നറിയിപ്പൊന്നുമില്ലാതെ 

ഉതിര്‍ന്നു വീഴും, വേനല്‍ മഴ 

പുന:സമാഗമത്തിന്റെ 

തീവ്ര ഗന്ധമുയര്‍ത്തും

ഓര്‍മകള്‍ക്ക് മുകളിലെ

മണ്ണ് മുഴുവന്‍ ഒലിച്ചുപോകും 

കരിഞ്ഞു പോയ മോഹങ്ങളെ

വീണ്ടും മുളപ്പിക്കും...

എന്റെ ദാഹത്തിന്റെ 

കനലടുപ്പില്‍ വീണ്

ബാഷ്പമായോടുങ്ങുമെന്നറിയാം

എങ്കിലും 

ഓരോ തുള്ളിയോടോപ്പവും 

ഞാന്‍ കിനാവ്‌ കാണാറുണ്ട് 

നീ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന 

പെരുമാഴക്കാലങ്ങള്‍....